| تبليغات | X |
|
آه ای مردم دلی گم کرده ام در عبور از وهم زاران خیال و با همه ناباوری بربلندای خیال قله نیلوفری گر کسی خواهد به من باز آردش این نشانی: کوی بی نام و نشان عاشقان مژدگانی: هرکه پیدایش کند برداردش فاطمه
خدایا.... نگویم دستم را بگیر دانم گرفته ای ز عنایت رها نکن... فرزانه
من نمی گنجم در آن چشمان تنگ با دل من آسمانها نیز تنگی می کنند توی جنگلها نمی آیم فرو شاخه زلفی گو مباش آب در یاها کفاف تشنه ی این درد نیست بره هایت می دوند جوی باریک عزیزم راه خود گیر و برو... (باید بگم که این شعر از شهریار است) فاطمه
سکوت هدیه ی خداوند است به لب هایی که فریاد را میشناسند. کاش می فهمیدی سکوت همیشه علامت رضایت نیست... گاهی سکوت یعنی "اما" ... یعنی "اگر"... یعنی هزارو یک دلیل که دل میترسد بلند بگوید. روزها گذشت و من سکوت کردم ... و تو نپرسیدی ومن سکوت کردم ... و تو ساختی و من سکوت کردم ... و تو پنداشتی که فراموش کردم. لعنت بر من که حقیقت را پس پرده های سکوت پنهان کردم و حقیقت دل ناشناخته ماند. نمی دانم چرا هر وقت که آمدم بگویم... مهر خاموشی بر لبانم زدی ... و من دیدم که خشت به دستت میدهم و تو میسازی . شاید که خسته بودم !... شاید از پیچ های راه در مانده بودم . شاید که دلم رفیق و همسفری میخواست که راه را نشانم دهد ، که دلم را جلا دهد و غبار از آن بشوید . و تو از سکوت من رنجیدی... اما نمیدانی که همیشه به دنبال سنگی می گشتم تا بشکنم سکوتی که محبت میانمان را شکست . نه نمیسازم دیوار دوستی را که امروز می فهمم که از هر چه دیوار است بیزارم که دیوار معنای جدایی میان من و توست . دیوار تنها کوچه هایمان را بن بست میکند . هنوز جای خالی انگشتانم در انتظار انگشتان دوستی مهربان است. بگذار که بدانم هنوز منتظر شنیدن صدای شکستن هستی... الهام گرفته از " آدم ها اینجا تنها هستند " ازهار
کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون شود مهرت ولی آهسته می گویم الهی بی اثر باشد . ازهار
سلام ....
این متنو یکی از دوستای خوبم برای من گذاشت... من او را رها کردم تا او خود را دریابد و چقدر سخت است عزیزترینت را رها کنی اما من آنقدر او را دوست دارم که او را رها می خواهم برای همیشه رها از تمامی بندها و زنجیرها هرچند او هیچ گاه در بند من گرفتار نبود چرا که من خودم اینگونه خواستم و هیچ گاه برای همیشه بودن با او برای او بندی نساختم اما او در بند خود گرفتار بود ای کاش از خود رها شود همانگونه که من با او از خود رها شدم... فرزانه
الهه
من گمان می کردم دوستی همچون سروی سر سبز چهار فصلش همه آراستگیست من چه می دانستم؟ هیبت باد زمستانی هست من چه می دانستم؟ سبزه می پژمرد از بی آبی سبزه یخ می زند از سردی من چه می دانستم؟ دل هر کس دل نیست.... فرزانه
شاید توی لحظه هایی که نمی شه در مورد هیچ چیز حرفی زد ، توی لحظه هایی که گوشی پیدا نمیکنی تا به صدات گوش بده ، توی لحظه هایی که اجازه نداری از چیزی گله داشته باشی ... فقط خدا با توست. الهی دلی بس تنگ دارم امشب زبانش را کسی جز تو نمی فهمد تنی خسته ،تنی نالان در این دنیا که حالش را کسی جز تو نمی فهمد سخن ها بس که در گوش یار می لرزد دگر دستور زبانش را کسی جزتو نمی فهمد قلم ازبس که روی کاغذ مشکی خط ها می کشد دگر خاکستری شد ، آبی بودنش را ... کسی جز تو نمی بیند. قصد جسارت ندارم ولی امیدوارم از شعرم خوشتون اومده باشه... ازهار
از عاشقي به رنگ تمنا خسته ام از اسمان ابي دنيا خسته ام امروز را به دست غريبها سپرده ام از زل زدن به صورت فردا خسته ام سرگشته تر ز خود به دنيا نديده ام از روي اين جماعت شيدا خسته ام شادي دگر زعالم ما رخت بسته است از سر زدن به عالم سودا خسته ام... فرازنه
نمی دونم چرا دارم می نویسم... یعنی می دونما ولی خوب این نوشته ها از یه دل برمی یاد که چند روزه دلواپس و نگرانه یه دل دیگه است آخه اون دل فکر می کنه گم شده راستش منم فکر می کنم که گم شده یعنی گم شدیم چون اون داره میره یه طرف و من اینجا وایستام غافل از اینکه اون داره اشتباهی میره و حالا رسیده به یه جا که میگه گم شدم. فقط ... فقط می خواستم بگم که ناراحت نباشه چون چراغ قلبم را فروزانتر کردم تا راه واسش روشن بشه و بازم کنار هم باشیم . این شاید حرف باشه ولی احساسم رو توشون محدود کردم تا بگم چه قدر دوسش دارم و اگه نباشه دلم تو سیل اشکام غرق میشه ... همین! یه دوست
و من می اندیشم...
به روزگارانی که عاشق بودم... چه روزهایی بود با هر نگاه از عمق محبت دلهایمان نفسهامان به شماره می افتاد و از ندیدن همدیگر با هر تیک تاک سا عت قلبهایمان نیز تاپ تاپ می کرد . روزهای عاشقی را به یاد دارم لحظه های سبز با نگاهت سپری کردن را در چشمانم نگاهداری می کنم و به خدایی می اندیشم که در همه ثانیه ها با ما بود و تفسیر می کرد سکوت پر از حرف و درد را... یادت هست کشتی های غرق شده ی ابروانت را ومن به بی گناهی دل اعتراف کردم و همه چیز را تقصیر عشق انداختم. چه قشنگ بود آن هنگام که با هم نگاه کردن را ترجیح دادیم به به هم نگاه کردن هیچ وقت آن روز بارانی را به فراموشی نمی دهم که ندانستم چرا خیس نشدم! حالا غزل هایم بوی دلتنگی گرفته دلتنگ ثانیه هایی که تنها بهانه دلهامان یکدگر بودیم . ثانیه هایی که زهر بگو مگو ی هم آگاه بودیم و همیشه زبانمان از چشمانمان عقب می ماند در سر دادن آواز دل... یاد سادگی دلهایمان افتادم یاد دیدارهای اتفاقی که با هر ثانیه اش به پرواز می آمدیم و قهر می کردیم به شوق آ شتی و عشق هایمان اشتیاقی ساده بود. حالا فرصت گذشته ... آن روز ها بی تکرارند و ما دلهایمان پر از بازی روزگار است . و اگر فاصله مان را پاییز فرا گرفته هنوز دل به پاییز نسپرده ایم . اینک خوشحالم خوشحالم از آن روزی که بغضم امان نداد و با تو خداحافظی نکردم و اکتفا کردم به سادگی یک لبخند و دیدار روز آینده و حال گویی در مسیری با هم دست در دست یکدیگر جلو می رویم و امیدوار آمدن لحظه ای که به روز های قدیمی عشق می خندیم و از سر می گیریم جلددوم داستان بی پایان عشق را ... فاطمه
همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...هيچ کسي به او کار نمي داد... همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}...يک شب که مداد رنگي ها... توي سياهي کاغذ گم شده بودند...مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد... و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توي جعبه ي مداد رنگي... جاي خالي او...با هيچ رنگي پر نشد... الهه
سلام ای غروب غریبانه ی دل سلام ای طلوع سحرگاه رفتن سلام ای غم لحظه های جدایی خداحافظ ای شعر شب های روشن خداحافظ ای قصه ی عاشقانه خداحافظ ای آبی روشن عشق خداحافظ ای همنشین همیشه خداحافظ ای داغ بر دل نشسته تو تنها نمی مانی ای مانده بی من تو را می سپارم به دل های خسته تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را می سپرم به دامان دریا اگر شب نشینم اگر شب شکسته تو را می سپارم به رویای فردا به شب می سپارم تو را تا نسوزد به دل می سپارم تو را تا نمیرد اگر چشمه واژه از غم نخشکد اگر روزگار این صدا را نگیرد خداحافظ ای برگ و بار دل من خداحافظ ای سایه سار همیشه اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم خداحافظ ای نوبهار همیشه فرزانه
چقدر چقدر زود آدم با بعضی اتفاقات کوچیک با بعضی تلنگرها گذشت زمان را احساس می کنه . چقدر راحت چشماشو باز میکنه و میبینه همه چیز داره تموم میشه وچقدر راحت می گه ای وای گذشت و چه راحت تر از اون اشک توی چشماش جمع میشه. چشمی که میتونه تمام آسمان رو با اون همه ستاره رو توی خودش جمع کنه چه پیمانه ی کوچیکی برای اشکه ... امروز باران زیبای بهاری بارید ، بارانی که همه از آمدنش شاد شدن اما این باران امروز برای من معنای دیگری داشت... گریه ی ابر ها از آن است که آسمان را وداع می گویند. امروز۲۱/۲/۸۷ و فردا ۲۲/۲/۸۷ است... آخرین روزی که ما دخترای کلاس سوم انسانی پشت میزهای کلاس قشنگمون به عنوان انسانیا کنار هم میشینیم . شاید آخرین روزی باشه که ما هممون فقط یه روز دیگه با هم و در کنار هم زندگی می کنیم . چه سالی بود... شاید امسال برای خیلی از ماها تلخ گذشت اما وقتی همین تلخی ها رو با دوستامون تعریف می کنیم ... از تمام شیرشنی های دنیا هم شیرین تر میشه. تمام این تلخی ها تنها برای رسیدن به طعم خوش دوستی بود . تمام لرزه هایی که گاهی اوقات ساختمان دوستی ما را لرزاند تنها برای استوار کردن پایه های دوستی بود. چه سالی بود ... سالی پر از هیجان سالی پر از تجربه سالی پر از خاطره... ما بزرگ شدیم با اینکه هنوز اونقدر دلمون کوچیکه که حتی فکرجدا شدن از هم دلمون رو می لرزونه ما بزرگ شدیم اما هنوز اونقدر قلب هامون صاف و مهربونه که هیچ وقت محبت ها مهربونی ها ، صفا و صمیمیت کلاسمون از قلب هامون بیرون نمی ره . فردا روز آخر کلاس سوم انسانیه. نمی دونم فردا رو باید چه جوری سر کنم...؟؟؟ باید شاد بودو نهایت استفاده رو از با هم بودن ببریم تا برای همه خاطره ی خوبی به جا بمونه... یا باید گریه کردو اشک ریخت بخاطر اینکه معلوم نیست سال دیگه کی باشه کی نباشه... کاش هیچ وقت فردا نرسه ... اگه رسید کاش هیچ وقت تموم نشه ... کاش قدر فردا و قدر با هم بودنو بدونیم تا اگه فردا تموم شد افسوس نخوریم. کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران ازهار
خیلی بی مقدمه میرم سر اصل مطلب. در بین نظر ها یی که برای شعر فرزانه بود نظری به نام من و الهه ثبت شده درصورتی که ما اون نظرهارو نذاشتیم. میخواستم بگم واقعا هر چیزی شجاعت خودشو میخواد . کسی که شجاعت نداشته باشه تا به اسم خودش نظرشو بیان کنه و به اسم دیگران ابراز وجود میکنه باید به حالش تاسف خورد. همونجور که توی نظرات گفته بودم جنسی که بوی تقلید بده از واقعی اون به راحتی تشخیص داده میشه.... چون اونا نظرهای من و الهه نبود پاک شدن . هر کس میتونه با اسم خودش اظهار نظر کنه . نظر من این بود ... شعرت حرف نداشت ازهار
من برای سالها می نویسم! سالها بعد که چشمانت عاشق می شوند و من لبخندی تلخ خواهم زد...پیازها را را به دست می گیرم تا مادر نفهمد که چه عاشق بودم... آن گاه خاطرات غبار گرفته ی نگاهت را غسل می دهم صدایی می آید... آواز می خوانی و من مثله همیشه خود را به نشنیدن می زنم،.. وسخت می شنوم .. آرام کنار گوشت بیخیالی را نجوا می کنم بی آنکه بدانم سرخی چشمانم صدای راز درون است گویند: پشت هر معشوقه خداست... آن سالها خدا را نخواهم دید... و چه آسان ترک شیشه ی دل، شود آواز دل این معشوق آرزویم شود این...من بپرسم از تو، که چرا خدایم اینجنین پشت تو است؟! اندکی می خندی ... دلخوش از دست زمان بی صدا می گویی... علتش معلوم است! ....پشت معشوقه خداست... من برای سالها می گریم!...
آنقدر دوستت دارم
که هر چه بخواهی همان را بخواهم اگر بروی شادم اگر بمانی شادتر تو را شاد تر می خواهم با من یا بی من بی من اما شادتر اگر باشی کمی - فقط کمی - ناشادم و این همان عشق است عشق همین تفاوت است همین تفاوت که به مویی بسته است و چه بهتر که به موی تو بسته باشد. فرزانه
در این دنیا که من ماندم تیره و تاریک خدایا رجعتی کن بر من زار که بینی روزگارم را که بینی حال زارم را گشته ام پیر و فرتوت در این ویرانکده مرا دریاب خدایا مرا دریاب....
گفت سلام الهه
هرگز به پايان نمي انديشيدم
دارم دوباره ای دوست امشب هوای گریه نالم دوباره امشب تا نا کجای گریه امشب دلم گرفته ای آشنا کجایی از که پناه جوید این آشنای گریه در آسمان چشمم دیگر ستاره ای نیست از بس ستاره چیدم در های های گریه دل همدمی ندارد در این سکوت دلگیر خواهم که سر نهم باز بر شانه های گریه تا هم صدای خوبم ، خاموش شد نوایت در سینه ام نشسته شوق نوای گریه در این قفس چه خوارم ، دیگر هوس ندارم بی تو که کس ندارم ای تو خدای گریه غم انتها ندارد در سینه ام خدایا من بی صدا بمانم ، با هم صدای گریه
یک نفر نیست که غمهای فرزانه
زندگی کردن شهروندی شهری است شهری که قانونش بر مبنای عشق شایسته است شایسته نیست آن را با پول سنجید شهری که جز عشق بستن را در آن نیاموزیم. شهری به گستره دریا به روشنی آفتاب شهری سبز به سبزی بیکران چشم هایت ... فرزانه
تنهایی دریست دریست به باغ خاطراتم خاطرات تلخ وشیرین خاطرات من و تو تنهایی دریست دریست به زندان غرور من غروری که فقط در تنهایی خویش با تو گشاده میشود تنهایی دریست دریست به دورسوی بیکران چشمهایت دورسویی سبز به موج گیسوانت و سبزی چشمانت تنهایی دریست دریست به تنهایی من و تو تنهایی که فقط تو و من در آن گنجانده شود تو و من ... فرزانه
مرا عجزو تو را بیداد دادند به هر کس هر چه باید داد دادند برهمن را وفا تعلیم دادند صنم را بی وفایی یاد دادند گران کردند گوش گل پس آنگه ... به بلبل رخصت فریاد دادند. ازهار
دست عشق از دامن دل دور باد! قیصر امین پور. ازهار
کاش عابران کوچه طمع بدانند پشت دیوارهای سر به فلک کشیده کوچه گنجشک ها به دانه دانه ی ارزن زنده اند. فاطمه ت
همیشه طوری زندگی کن که گویی آخرین روز زندگی تو است.
وقتی بچه بودیم می خواندیم آن مرد در باران آمد اما حالا که بزرگ شدیم فهمیدیم تا آن مرد نیاید باران نمی آید ... امام خوبم! اینبار شاید سکوتم بیانگر همه انتظارم باشد. بابای خوبم به من بگو هرکس تو را ندارد جز بی کسی چه دارد؟ برای بی پناهی هایش به که پناه می برد. اما همواره چشمان نگران تو همراه ماست در حالی که تو به ما نیازی نداری و ما غرق نیازیم به تو... می دانم دلگیری از ما ولی رهایمان نکن. فاطمه ت
|
About
سلااااااااااااااااااام ما 12 تا هم کلاسی هستیم که به پیشنهاد یکی از معلمامون (نارنگی ترش) این وبلاگ رو ساختیم تا حرفایی که براشون گوش شنوایی پیدا نمی کنیم رو بزنیم و خاطرات تلخ و شیرین با هم بودنمون رو به ثبت برسونیم...
Archivesآذر 1388آبان 1388 مهر 1388 مرداد 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 Links
:: رز سياه / الهه ::
نیلوفر |
فرزانه
فرزانه
فرزانه
