دیگر هیچ توانی برایم نمانده بود . توان فریاد کشیدن نداشتم ، بی جان گوشه ای نشسته ام .  چشم دوخته ام تا ببینم چه کسی دستش را به سویم دراز می کند تا بتوانم با نیروی دست او از جایم برخیزم . اما . . . اما همه تنها نگاه می کنند هیچ نمی گویند . تنهام ، تنهایی مرا از پای در خواهد آورد . 

آه سردی کشیدم  که . . .

طوفان شد . دیگر این باد بود که به جای من چشمان خیسش را بسته بود و می دوید و فریاد          می کشید . با صدای بلند نعره می کشید و آزاد و رها به هر سو می رفت زیرا کسی از اونمی پرسید چرا؟؟؟

چشمانم را بستم . آری بار سنگینی از دوشم برداشته شد . نمی دانم چرا احساس عطش می کنم از درون می سوختم اما دلیلش را نمی یافتم . بی هدف حرکت می کردم به جایی که نمیدانستم به کجا می رسید اما هر لحظه که به آن نزدیک تر می شدم حرارت درونم بیشتر می شد .                         

عطری آشنا . بوی عطر گلی آشنا . گلی که مدتهاست خاطرش را در وجودم با اشک عشق پرورش می دهم .                                                                                                                                                      گلبرگهایش بی جان و پژمرده بودند  . بی تاب به سویش دویدم .  با دستانم ساقه ی خم شده اش را بالا آوردم تا برایم از حرف دلش بگوید . هیچ نگفت . برایش ترانه خواندم اما او هنوز پژمرده بود .   لحظه ای سکوت کردم ، به چشمانش خیره شدم تا شاید حرفی بزند تنها مرا نگاه کرد .         بغض گلویم را می فشرد چشمان گلم چون لبانش سرخ بود . گفتم بگو که می شنوم و دردت را به جان می خرم تنها بگو . . . هیچ نگفت و رفت و من هنوز گوش می کنم  . . . و تنها برایم یک نگاه بر جای گذاشت و من هنوز در اندیشه ی نگاهش هستم که غم بزرگی از تنهایی در چشمانش موج می زد . . . باور داشتم که می گفت تنها ماندم . نمی دانم که آیا او نیزاز چشمان من خواند که تنهاییم را تنها با خاطرش پر میکردم و آیا باور کرد که چشمها هرگز دروغ نمی گویند ؟؟؟  

                                                                                                                                                                                                                                              ازهار