ناگفته های 12 دختر هم کلاسی
!!!... ورود ممنوع
دل من خستگیات خیلی زیاده میدونم چه کسي مي داند که تو در پيله تنهايي خود تنهايي؟ چه کسي مي داند که تو در حسرت يک روزنه در فردايي ؟ پيله ات را بگشا ... تو به اندازه يک پروانه زيبايي . ازهار... ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد الهه همه لرزش دست و دلم ازآنبود که عشق را پناهی گردد پروازی نه... گریزگاهی گردد آی عشق آی عشق چهره آبی ات پیدا نیست وخنکای مرهمی برشعله ی زخمی نه شور شعله بر سرمای درون آی عشق آی عشق چهره ی سرخت پیدا نیست احمد شاملو فاطمه تو مرا می فهمی... من تو را می خواهم... و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است. تو مرا می خوانی... من تو را ناب ترین شعر زمان میدانم و تو هم می دانی... تا ابد در دل من می مانی. ازهار... فاطمه به سراغ یادگاری هایت امده ای؟ چه سرخوش و مستی چه قدر کودکانه در دریای اوهامت گام بر می داری فکر کردی آسان است. . .؟ چنان سرخوشانه از من می طلبیشان که هر که نداند فکر میکند سراغ آبنباتی با طعمی شیرین را میگیری کمی آرام باش تا برایت بگویم آرام باش. . . هم همه ی واژه ها گیجم کرده اند حالا که باید به کمکم بیایند و آرام بر خطوط حافظه ام نقش ببندند . . . هم همه میکنند مشکل از آنها نیست مدت هاست انتظار میکشیدند تا این گونه سر خوش و مست نظاره ات کنند صبر کن . . . صبر کن. چون من هم مدت هاست دارم بار سنگین صبوری را بر دوش میکشم. آرام باش . . . چون من هم تازه به آرامش رسیدم بگذار کمی نظاره ات کنم . . . ازهار... رفتن دلیل نبودن نیست فاطمه ولی دوست داشتم حسمو اینجا بنویسم.با اینکه اینجوری نوشتن در ملا عام واسم خیلی سخته با اینکه دائم پیشتون نیستم ولی خودمو خیلی نزدیک حس میکنم.امروز خیلی خوب بود.اینکه کنار هم پشت همون میزو نیمکتا بشینیم. چند وقت بود واقعا داغون بودم ولی امروز اون ۲ساعتی که با شما ها بودم همه مشکلاتم از یادم رفته بود.یه لحظه آرزو کردم کاش میشد بر گردیم به سال گذشته.خیلی سال خوبی بود اون موقع بر عکس الان احساس تنهایی نمی کردم. دوستای خوبم خیلی دوستون دارم الهه در بنفشه زار چشم تو من ز بهترین بهشت ها گذشته ام من به بهترین بهارها رسیده ام ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من لحظه های هستی من از تو پر شدست ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام ای نوازش تو بهترین امید زیستن در کنار تو من زاوج لذتی نگفتنی گذشته ام. در بنفشه زار چشم تو برگ های زرد و نیلی و بنفش عطرهای سبز و آبی و کبود نغمه های نا شنیده ساز می کنند بهتر از تمام نغمه ها و سازها روی مخمل لطیف گونه ها ت غنچه های رنگ رنگ ناز برگ های تازه تازه باز می کنند بهتر از تمام رنگ ها و رازها نام تو مرا همیشه مست می کند بهتر از شراب بهتر از تمام شعرهای ناب نام تو اگر چه بهترین سرود زندگیست من تو را به خلوت خدایی خیال خود بهترین بهترین من ؛ خطاب می کنم بهترین بهترین من! فاطمه اتاق جدیدم را دوست ندارم.... این روزها که دلتنگم ، بودن در این اتاق مرا دلتنگ تر می کند. قبلا در آن اتاق قدیمی ، صمیمی و مهربانم که شبهای زیادی را با درد و دل کردن برایش مرا در آغوش گرمش جای می داد آرامش می گرفتم. چهار دوست مهربان که هر کدام با حرفهایشان برایم مونسی بودند... مونس شبهای تنهایی من. دلم برای یکی از دوستانم که از جنس شیشه بود از دلتنگی میلرزد. او شبهایی که بیتابی مرا بی خواب می کرد به من تصویری نشان میداد که مانند قصه ای مرا به خواب می برد. او به من ماه را نشان می داد. تصویری از یک رویای زیبا. با دیدنش احساس سبکی می کردم. از خود رها می شدم. ماهی که هر بار می خواستم می چیدمش. . . و او باز سر جایش بود و به من می خندید. چقدر ساده بود و ساده مرا همبازی خود می کرد. اما دیگر این شبها مونسی نیست. دیگر در قلب پنجره ام ماهی نسیت. تنها سیاهی شب مانده. حس دلتنگی این شبها دیگر فقط مال من است و . . . من. و دیوار های سردی که زندانبان های من شده اند. کدام سوی آسمان است ماه من. . .؟؟؟ به لب های تو می سازم کلامی فرزانه با گریه مینویسم : از خواب با گریه پا شدم. دستم هنوز در گردن بلند تو آویخته است عطر گیسوان سیاه تو با لبم آمیخته است... دیدار شد میسر. . . با گریه پاشدم. می گن خداکسانی که دوسشون داره رو بیشتر امتحان می کنه می گن خدا مشکلات بیشتری رو جلوی آدمهای که قوی هستن می ذاره می گن خدا به قلب آدمهایی که پاک هستن وبه فرمانش عمل می کنند وگناه کم می کنند بیشتر رنج و درد میده اما نمی دونم چرا اینقدر منو امتحان می کنه چرا اینقدر به دل من رنج و عذاب میده آخه آخه من که پاک آخه من که بنده خوبی نبودم آخه من که اینهمه گناه کردم چرا پس اینهمه منو امتحان می کنی آخه چرا با من اینهمه آدم خوب تو این دنیا وجود داره چرا سراغ اونا نمی ری اینهمه آدمه بد وجود داره چرا حال اونا رو نمی پرسه آخه من کسی نیستم قوی نیستم تحمل این همه درد و عذاب و فشاره روحی رو ندارم به کی بگم دارم خورد می شم به کی بگم تحملم تموم شده آخه چرا من ای خدااااااااااااااااا من که کسی نیستم آره آره باشه باشه قبول اصلا من همه ای اینا هستم من قوی هستم و .. ولی پس کی پاداش می دی کی آرامش بهم می دی کی اینهمه امتحان و درد و رنج تموم میشه کی رها و آزادم میکنی کی عاشق واقعیم میکنی ؟؟؟؟ کی بگو بگو کی کی... الهه از شش جهت فشار غم و درد و ماتم است آه ای طلوع فجر ... جان ها به لب رسید از وحشت سیاهی شب های انتظار آیا شود که دیده ی بیمار بی شکیب بیند که صبح سر زد و خورشید بردمید... فاطمه هر روز صبح به بهانه ی سلامی از خواب بلند می شوم. هر روز برنامه ام را مرور میکنم تا نکند غافل بمانم از امور زندگیم... بی دلیل دلم شور میزند یا حس ششم خدادایست که مرا از وقوع حادثه ای با خبر میکند؟ خدا را با خود همرا میکنم... دستانش را محکم می فشارم تا مبادا رها شوند و من میان هزاران راه سرگردان شوم از پشت مرا هل میدهد. در گوشم می خواند ( من با توام برو ... شهامت داشته باش) و من باور می کنم که تو... هستی ومن آرام با هر قدمی که بر میدارم زیر لب زمزمه میکنم: عشق بر دلها شهامت میدهد عشق بر دلها رشادت میدهد و برای همیشه این به من دلگرمی میدهد که باور داشته باشم دوست داشتن گناه نیست. ازهار... واین جهان به لانه ی ماران مانند است واین جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست که همچنان که تو را می بوسند در ذهن خود طناب دار تو را می بافند... فروغ فرخزاد فاطمه آدم وقتی خوب قدر چیزی رو می دونه که داره از دستش میده .... الهه شب سلیس است و یکدست و باز شمعدانی ها و صدا دار ترین شاخه فصل ماه را می شنوند پلکان جلو ساختمان در فانوس به دست و در اسراف نسیم گوش کن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را چشم تو زینت تاریکی نیست پلکها را بتکان کفش به پا کن وبیا و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد و زمان روی کلوخی بنشیند با تو و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت :- بهترین چیز رسیدنم به نگاهی است که از حادثه عشق تر است بی تو در می یابم ، چون چناران کهن از درون تلخی واریزم را ، کاهش جان من این شعر من است. آرزو می کردم، که تو خواننده ی شعرم باشی. _ راستی شعر مرا می خوانی؟ نه ، دریغا ، هرگز باورم نیست که خوانند ه ی شعرم باشی. _ کاشکی شعر مرا می خواندی...! ازهار...
همچو سهراب نيستم اهل گلخانه عشق » لاي اين شب بوها « » پاي آن كاج بلند « همچو سهراب نيستم اهل نقاشي و مشق پشت آن اردوها در پي قايق و بند خانه ما در ميان كوچه هاست در ميان هاي و هوي بچه هاست در كنارم گر چه از گل خبري نيست ولي !! كوچه هاي گلزارند قلبهامان هر زمان رنگ گلي مي گيرند گويي از فصل بهاران آيند رنگي از عاطفه ها بويي از مهر و وفا رختخوابم گرچه بر روي علفهايي نيست شاد و سرمست زآنم كه هنوز رختخوابم تن با جان علف هايي نيست من وضو با نفس مهر و وفا مي گيرم قلبه ام كعبه دل و خداي من هنوز خالق عشق و رموز نام پاكش الله جلوه بي همتاست گر چه سجاده من رنگ سبزي دارد ، سبزتر از هر دشت گرچه مهرم بوي خاكي دارد ، رنگ و بوي كربلايي دارد شاد و سرمست زآنم كه هنوز خانه ما در ميان كوچه هاست در ميان هاي و هوي بچه هاست فرزانه تورا دوست میدارم فاطمه تقدیم به همه آنانی که دوست میدارمشان خیلی لبخند آسمان در بغض کویر گمشده است، دیگر آوازی برای سرودن نمانده آشیانها سر به سایبان سرد سکوت ساییده اند و هیچ فاخته ای میل به همدردی ندارد من اما... هنوز به شب ایمان دارم! فاطمه
دل من تنهاییات پرازسواله میدونم
دل من خندیدنت فقط تو خوابه میدونم
دل من آرزوهات نقش برابه میدونم
دل من تحملت مثله یه كوهه میدونم
دل من عاشقیات مثل جنونه میدونم
دل من صبوری و كسی سراغت نمیاد
دل من خسته ای و صدا ازت در نمیاد
دل من امید تو فقط باید خدا باشه
دل من تنهاییات باید پر از دعا باشه
ازهار
که امشب با ناله ای بغض آلود
بر دیار این دل خسته
اشک می ریزد
در آسمان تو پرواز می کنم
عصری غمگین و غروبی غمگین تر در پیش
من بی زار از خود و کرده خویش
دل نامهربانم را بر دوش می کشم
تا آنسوی مرزهای انزوا پنهانش کنم
در اوج نیزار های پشیمانی
و ابرهای سیاه سرگردان که با من از یک طایفه اند
سلام می گویم
تو باور نکن اما من عاشقم
ازهار...
سرود آشنایی یا سلامی
ندارم جز غم عشق تو در سر
ولی افسوس که از من جدایی
*
نمی دانی چه شوری در سرم بود
نمی دانی چه شوقی در پرم بود
نمی دانی چه بودم آن زمان ها
کجا روز جدایی باورم بود
*
جدا گشتیم ولی در ریشه با هم
جدا گشتیم ولی همیشه با هم
اگر چه روی هم را ما ندیدیم
ولی در انتظارو حسرت و غم
*
جدایی نقطه پایان ما نیست
کسی یاریگر ما جز خدا نیست
جدایی هم سرود دیگر ماست
کسی آگه ز راز ما دوتا نیست
*
کبوتر های عاشق بوده ایم ما
از این دنیای خاکی رو به بالا
پر پرواز خود را باز کردیم
پریدیم هر دو تامان تا کجا ها
*
جدایی اولش بی خانمانی ست
جدایی آخرش یک یادگاری ست
صفوف خاطرات تلخ و شیرین
که آن هم صحنه ای از زندگانی ست
*
جدایی حاصل تقدیر دنیاست
نویدش چشم امیدی به فرداست
اگر یک قفل بسته باشدش نام
کلیدش در میان آسمان هاست
*
جدایی آتشی از جنس آب است
تو می گویی که نه! سربی مذابست
به دیواری که محکم باشدش خشت
جدایی ضربه از پی خراب است
*
جدایی قطره های اشک و آه است
جدایی یک مسافر پا به راه است
صدای یک وداع خانمانسوز
و تصویر دلی بر روی ماه است
*
جدایی ساکت و خلوت نشین است
فضای خالی یک همنشین است
دلم آهسته در گوشم چنین گفت:
جدایی هم قشنگ و دلنشین است
*
اگر پایان غم هایش تو باشی
جدایی بهترین حرف زمین است
ازهار...
فرزانه
تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم
برای عطر گستره ی بیکران و برای عطر نان گرم
برای برفی که آب میشود
برای نخستین گل
تورا برای دوست داشتن دوست میدارم
جز تو چه کسی میتواند مرا منعکس کند؟
من خود خویشتن را بس اندک میبینم
بی تو جز گستره ای بیکران نمیبینم
میان گذشته و امروز
از جدار آینه ی خویش گذشتن نتوانستم
باید زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش میبرند
تورا دوست میدارم
برای فرزانگیت که از آن من نیست
تو را برای سلامت
به رغم همه آنچیزهایی که بجز وهمی نیست دوست میدارم
برای این قلب جاودانه که بازش نمی دارم
تو می اندیشی که شکی
حال آنکه جز دلیلی نیستی
تو همان آفتاب بزرگی که از سر من بالا می رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم
تورا دوست میدارم
تورا به جای تمام کسانی که دوست نمی داشتم دوست میدارم...
پ.ن : ما با تبادل لینک مشکلی نداریم.هرکی لینکمون کرد تو کامنتا بگه لینکش می کنیم
