اتاق جدیدم را دوست ندارم....
این روزها که دلتنگم ، بودن در این اتاق مرا دلتنگ تر می کند.
قبلا در آن اتاق قدیمی ، صمیمی و مهربانم که شبهای زیادی را با درد و دل کردن برایش مرا در
آغوش گرمش جای می داد آرامش می گرفتم. چهار دوست مهربان که هر کدام با حرفهایشان
برایم مونسی بودند... مونس شبهای تنهایی من.
دلم برای یکی از دوستانم که از جنس شیشه بود از دلتنگی میلرزد.
او شبهایی که بیتابی مرا
بی خواب می کرد به من تصویری نشان میداد که مانند قصه ای مرا به خواب می برد.
او به من ماه را نشان می داد. تصویری از یک رویای زیبا.
با دیدنش احساس سبکی می کردم. از خود رها می شدم.
ماهی که هر بار می خواستم می چیدمش. . .
و او باز سر جایش بود و به من می خندید. چقدر ساده بود و ساده مرا همبازی خود می کرد.
اما دیگر این شبها مونسی نیست. دیگر در قلب پنجره ام ماهی نسیت. تنها سیاهی شب مانده.
حس دلتنگی این شبها دیگر فقط مال من است و . . . من.
و دیوار های سردی که زندانبان های من شده اند.
کدام سوی آسمان است ماه من. . .؟؟؟
ازهار...
به لب های تو می سازم کلامی
سرود آشنایی یا سلامی
ندارم جز غم عشق تو در سر
ولی افسوس که از من جدایی
*
نمی دانی چه شوری در سرم بود
نمی دانی چه شوقی در پرم بود
نمی دانی چه بودم آن زمان ها
کجا روز جدایی باورم بود
*
جدا گشتیم ولی در ریشه با هم
جدا گشتیم ولی همیشه با هم
اگر چه روی هم را ما ندیدیم
ولی در انتظارو حسرت و غم
*
جدایی نقطه پایان ما نیست
کسی یاریگر ما جز خدا نیست
جدایی هم سرود دیگر ماست
کسی آگه ز راز ما دوتا نیست
*
کبوتر های عاشق بوده ایم ما
از این دنیای خاکی رو به بالا
پر پرواز خود را باز کردیم
پریدیم هر دو تامان تا کجا ها
*
جدایی اولش بی خانمانی ست
جدایی آخرش یک یادگاری ست
صفوف خاطرات تلخ و شیرین
که آن هم صحنه ای از زندگانی ست
*
جدایی حاصل تقدیر دنیاست
نویدش چشم امیدی به فرداست
اگر یک قفل بسته باشدش نام
کلیدش در میان آسمان هاست
*
جدایی آتشی از جنس آب است
تو می گویی که نه! سربی مذابست
به دیواری که محکم باشدش خشت
جدایی ضربه از پی خراب است
*
جدایی قطره های اشک و آه است
جدایی یک مسافر پا به راه است
صدای یک وداع خانمانسوز
و تصویر دلی بر روی ماه است
*
جدایی ساکت و خلوت نشین است
فضای خالی یک همنشین است
دلم آهسته در گوشم چنین گفت:
جدایی هم قشنگ و دلنشین است
*
اگر پایان غم هایش تو باشی
جدایی بهترین حرف زمین است
فرزانه
با گریه مینویسم :
از خواب
با گریه پا شدم.
دستم هنوز
در گردن بلند تو
آویخته است
عطر گیسوان سیاه تو
با لبم آمیخته است...
دیدار شد میسر. . .
با گریه پاشدم.
ازهار...
می گن خداکسانی که دوسشون داره رو بیشتر امتحان می کنه
می گن خدا مشکلات بیشتری رو جلوی آدمهای که قوی هستن می ذاره
می گن خدا به قلب آدمهایی که پاک هستن وبه فرمانش عمل می کنند وگناه کم می کنند بیشتر رنج و درد میده
اما نمی دونم چرا اینقدر منو امتحان می کنه
چرا اینقدر به دل من رنج و عذاب میده
آخه آخه من که پاک آخه من که بنده خوبی نبودم
آخه من که اینهمه گناه کردم چرا پس اینهمه منو امتحان می کنی
آخه چرا با من
اینهمه آدم خوب تو این دنیا وجود داره چرا سراغ اونا نمی ری
اینهمه آدمه بد وجود داره چرا حال اونا رو نمی پرسه
آخه من کسی نیستم
قوی نیستم تحمل این همه درد و عذاب و فشاره روحی رو ندارم
به کی بگم دارم خورد می شم به کی بگم تحملم تموم شده
آخه چرا من ای خدااااااااااااااااا
من که کسی نیستم
آره آره باشه باشه قبول اصلا من همه ای اینا هستم من قوی هستم و ..
ولی پس کی پاداش می دی کی آرامش بهم می دی کی اینهمه امتحان و درد و رنج تموم میشه کی رها و
آزادم میکنی کی عاشق واقعیم میکنی ؟؟؟؟ کی بگو بگو کی کی...
الهه
فرزانه
از شش جهت فشار غم و درد و ماتم است
آه ای طلوع فجر ...
جان ها به لب رسید
از وحشت سیاهی شب های انتظار
آیا شود که دیده ی بیمار بی شکیب
بیند که صبح سر زد و خورشید بردمید...
فاطمه
هر روز صبح به بهانه ی سلامی از خواب بلند می شوم.
هر روز برنامه ام را مرور میکنم تا نکند غافل بمانم از امور زندگیم...
بی دلیل دلم شور میزند یا حس ششم خدادایست که مرا از وقوع حادثه ای با خبر میکند؟
خدا را با خود همرا میکنم... دستانش را محکم می فشارم تا مبادا رها شوند و من میان هزاران راه سرگردان شوم
از پشت مرا هل میدهد. در گوشم می خواند ( من با توام برو ... شهامت داشته باش)
و من باور می کنم که تو... هستی ومن آرام با هر قدمی که بر میدارم زیر لب زمزمه میکنم:
عشق بر دلها شهامت میدهد
عشق بر دلها رشادت میدهد
و برای همیشه این به من دلگرمی میدهد که باور داشته باشم
دوست داشتن گناه نیست.
ازهار...
واین جهان به لانه ی ماران مانند است
واین جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که تو را می بوسند
در ذهن خود طناب دار تو را می بافند...
فروغ فرخزاد
فاطمه
آدم وقتی خوب قدر چیزی رو می دونه که داره از دستش میده ....
الهه
شب سلیس است و یکدست و باز
شمعدانی ها
و صدا دار ترین شاخه فصل ماه را می شنوند
پلکان جلو ساختمان
در فانوس به دست و در اسراف نسیم
گوش کن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را
چشم تو زینت تاریکی نیست
پلکها را بتکان کفش به پا کن وبیا
و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند
پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت :-
بهترین چیز رسیدنم به نگاهی است که از حادثه عشق تر است
الهه
بی تو در می یابم ،
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را ،
کاهش جان من این شعر من است.
آرزو می کردم،
که تو خواننده ی شعرم باشی.
_ راستی شعر مرا می خوانی؟
نه ، دریغا ، هرگز
باورم نیست که خوانند ه ی شعرم باشی.
_ کاشکی شعر مرا می خواندی...!
ازهار...
همچو سهراب نيستم
اهل گلخانه عشق
» لاي اين شب بوها «
» پاي آن كاج بلند «
همچو سهراب نيستم
اهل نقاشي و مشق
پشت آن اردوها
در پي قايق و بند
خانه ما در ميان كوچه هاست
در ميان هاي و هوي بچه هاست
در كنارم گر چه از گل خبري نيست ولي !!
كوچه هاي گلزارند
قلبهامان هر زمان رنگ گلي مي گيرند
گويي از فصل بهاران آيند
رنگي از عاطفه ها
بويي از مهر و وفا
رختخوابم گرچه بر روي علفهايي نيست
شاد و سرمست زآنم كه هنوز
رختخوابم تن با جان علف هايي نيست
من وضو با نفس مهر و وفا مي گيرم
قلبه ام كعبه دل
و خداي من هنوز
خالق عشق و رموز
نام پاكش الله
جلوه بي همتاست
گر چه سجاده من
رنگ سبزي دارد ، سبزتر از هر دشت
گرچه مهرم بوي خاكي دارد ،
رنگ و بوي كربلايي دارد
شاد و سرمست زآنم كه هنوز
خانه ما در ميان كوچه هاست
در ميان هاي و هوي بچه هاست
فرزانه
تورا دوست میدارم
تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم
برای عطر گستره ی بیکران و برای عطر نان گرم
برای برفی که آب میشود
برای نخستین گل
تورا برای دوست داشتن دوست میدارم
جز تو چه کسی میتواند مرا منعکس کند؟
من خود خویشتن را بس اندک میبینم
بی تو جز گستره ای بیکران نمیبینم
میان گذشته و امروز
از جدار آینه ی خویش گذشتن نتوانستم
باید زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش میبرند
تورا دوست میدارم
برای فرزانگیت که از آن من نیست
تو را برای سلامت
به رغم همه آنچیزهایی که بجز وهمی نیست دوست میدارم
برای این قلب جاودانه که بازش نمی دارم
تو می اندیشی که شکی
حال آنکه جز دلیلی نیستی
تو همان آفتاب بزرگی که از سر من بالا می رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم
تورا دوست میدارم
تورا به جای تمام کسانی که دوست نمی داشتم دوست میدارم...
فاطمه
تقدیم به همه آنانی که دوست میدارمشان خیلی
لبخند آسمان
در بغض کویر گمشده است،
دیگر آوازی برای سرودن نمانده
آشیانها سر به سایبان سرد سکوت ساییده اند
و هیچ فاخته ای میل به همدردی ندارد
من اما...
هنوز به شب ایمان دارم!
فاطمه
لحظه های شرجی مرداد دارند رو به روی روزگار انتظار من رژه می روند.
روزمرگی ام را تکیه داده ام به دیوار کوتاه تراس خانه...
با تمام وجودم متمرکز شده ام روی ته مانده های لبخند شرجی و بی دریغ تو ،
که ماسیده در جای جای ذهنم.
خودت می دانی این سطر ها ، آبستن چه جمله ای هستند.
میدانی؟ مگر نه؟!
یک درد مزمن ، جا خوش کرده در بند بند استخوان های تنم.
یک حفره ی پر رنگ ، میهمان ناخوانده ی گوشه ی راست قلبم شده است.
خضورشان را حس میکنم.
حضور درد و تهی بودن بخشی از بدنم را.
خودت میدانی این سطر ها آبستن چه جمله ای هستند .
میدانی؟ مگر نه؟!
این روزها دارم با جدیت تمام مطالعه میکنم. چه از این بهتر.؟
میخواهم در تمام جنبه های زندگیم موفق باشم.
از این به بعد نویسندگی می شود شغل ثابتم.
دیگر میخواهم بنویسم ، بنویسم ، بنویسم...
خودت میدانی این سطر ها ، آبستن چه جمله ای هستند.
میدانی؟ مگر نه؟!
دیروز چند پنجره ی تمام قد را جایگزین دیوار های خانه کردم.
میخواهم تمام رفت وآمد های جاده ی رو به رو را زیر نظر داشته باشم.
دیگر حساب افتادن برگ از درخت را هم دارم.
میز تحریرم را گذاشتم روبه روی یکی از این دیوار های شیشه ای.
هر یک سطری که مینویسم سرم را بلند میکنم.
و...
به آن سمت دیوار نگاه میکنم.
میترسم در این فاصله ی یک سطر نویسی سعادت دیدن تو را از دست بدهم.!
میترسم سرم به نوشتن گرم شود، تو بیایی و من نفهمم.
اما....
هنوز که غرق شده ام در لا به لای این همه سطر تو نیامدی.!
تو مرا خوب میشناسی.!
خودت خوب میدانی تمام این سطر های پراکنده ، آبستن چه جمله ای هستند:
دلم برایت تنگ شده است شدید! شدیدتر از بارانی که به دیوار شیشه ای میکوبد.
نمیدانم چرا آن درد و حفره ی سطر های بالا دارند عمیق تر می شوند.
عمیق تر از دلتنگی هایی که تمام سعی ام را کردم تا پنهان نگه شان دارم.
این روزها تو کجایی؟
تویی که انتظار دیدنت دارد مرا به سمت باران میکشاند؟!
تویی که حضورت درد حفره ناخوانده را محو میکند از روزگار بدنم.
ازهار...
تقدیم به کسانی که یاد خدا آرام دل های پاکشان است.
یادمان رفت تورا
پی اندوه نگاری که شبی
بی خبر رفت و دگر بازنگشت!
یا پی یک لذت شادی ژرف ، روی اندیشه ی پر وسوسه ی دانایی
آری اینبار هم انگار ، یادمان رفت تو را...!
به کجا می رفتیم که تو از خاطرمان میرفتی؟!
به جهانی که در آن، از زمین دلمان، علف هرز" چرا؟" می رویید؟
یا به آن وادی سرگردانی که هوایش همه از حسرت و تردیدبه تنگ آمده بود.
به کجا میرفتیم؟!
تو پر از معجزه بودی و من وما و همه در دل روشن نور،
با چراقی همه اما و اگر ، پی تو میگشتیم.!
... تو همین جاهایی...
من تو را میبینم:
که در آغوش زلال مادر ، مثل موسیقی آرام هوا، مینشینی و به من میخندی...
با همین نزدیکی ، روی لبخند پر از مهر پدر
مثل یک کودک پر شور و امید، دست تردیدرا، به یقین میگیری!
تو همین جاهایی...
من چرا یادم رفت که تو هستی پای پرواز پر پروانه!
و چرا میگشتم همه دنیا را پی برهان ودلیل
این همه کافی نیست؟
این همه خوبی و نور ، این همه شادی و شور...؟
این همه زیبایی ، این همه لحظه ی سر مست غرور...؟
من چرا دلتنگم...؟
تو که هستی!!
و کسی می آید که به ایمان تو بی تردید است
و دلش آنقدر بی رنگ است که از آن سوی دلش حرمت آبی فدا پیداست!
من چرا یادم رفت که تو هستی
و چرا می گشتم ، همه عمرم را پی فهمیدن تو...؟
که تو هر لحظه همین جاهایی ... و مرا می فهمی.
و من از بودن تو ، خود آرامش و عشقم، و پر از امید ونور...
و دگر میدانم که تو هستی ، همه جا وهمه وقت...
و به من نزدیکی ...
تو همین جاهایی.
فکر کنم از این به بعد از این شعرا بیشتر به دردتون بخوره....
لالا،لالا گل پونه گدا اومد در خونه
نونش دادیم بدش اومد خودش رفت و سگش اومد
لالا،لالا گلم باشی تو درمون دلم باشی
بمونی مونسم باشی بخوابی از سرم واشی
لالا،لالا گل خشخاش بابات رفته خدا همراش
لالا،لالا،گل فندق ننه ات آمد سر صندوق
لالا،لالا گل پسه بابات رفته کمر بسه
لالا،لالا گل زیره چرا خوابت نمی گیره؟
که مامان قربونت می ره.
ازهار...
وای باران ، بارن 
شیشه ی پنجره را باران شست
از دل من اما...
چه کسی نقش تو را خواهد شست؟
آسمان سربی رنگ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ.
میرد مرغ نگاهم تا دور،
وای باران، باران
پر مرغان نگاهم راشست .
خواب رویای فراموشیهاست
خواب را در یابیم،
که در آن دولت خاموشیهاست.
من شکوفایی گل های امیدم را
در رویا ها می بینم،
و ندایی که به من می گوید
(( گرچه شب تاریک است
دل قوی دار سحر نزدیک است.))
دل من در دل شب خواب پروانه شدن میبیند.
مهر در صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا میچیند
آسمان آبی ست ، پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آیینه ی صبح تو رامی بیند.
از گریبان تو صبح صادق، می گشاید پر وبال.
.jpg)
(( تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی ...
تو چنان شبنم یاکه سحری؟
نه ، از آن پاک تری
تو بهاری؟
نه ، بهاران از توست
از تو میگیرد وام
هر بهار این همه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو ...!!))
به چهارسمت اصلی خواهم رفت
سراغ تو ونگاههایت
شمال که نیستی
به جنوب نرسیده ام هنوز
اما خیال می کنم
جایی حدود طلوع تو را بیابم
خدا نکند
حوالی غروب گم شده باشی
فاطمه
من تو را آسان نیاوردم به دست
بارها این کودک احساس من
زیر باران های اشک من نشست
من تو را آسان نیاوردم به دست
در دل آتش نشستن کار آسانی نبود
راه را بر اشک بستن کار آسانی نبود
با غروری هم قد و بالای بام آسمان
بارها در خود شکستن کار آسانی نبود
بارها این دل به جرم عاشقی زیر سنگینی بار غم شکست
ای از عشق پاک من همیشه مست
من تو را آسان نیاوردم به دست
فرزانه
نه... نمی گویم بمان برای من و...
بمان برای خودت
بمان برای نرگس های خوشبوی چشمانت
بمان برای یاس ها یی که کلمه می شوند و خبر از دل پردردی می دهند که...
باز هم با خودت اگر بمانی شادم
واگر نه ناشاد
ناشاد از پژمردن اقاقی هایی که زیر پای دلت له می شوند
باز هم باخودت که می مانی تا بمانی
یا می روی تا بمانی
فاطمه
سلام...
متاسفانه دیروز به دلیل هنگ کامپوترم نتونستم شعر زیبای مر حوم قیصر امین پور را کامل کنم و عنوان و اسمم را بیان کنم .
این شعر را از کتابی که دوست عزیزم بهم هدیه داده نوشتم.
اما
با این همه 
تقصیر من نبود
که با این همه . . .
که با این همه امید قبولی